ไทพัฒเป็นดาวเทียมขนาดเล็กดวงแรกของประเทศไทยที่ออกแบบและสร้างโดยทีมวิศวกรไทยภายใต้ความร่วมมือระหว่างภาคเอกชนของไทยและมหาวิทยาลัยเซอร์เรย์ แห่งประเทศอังกฤษ โดยภาคเอกชนของไทยประกอบด้วยมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีมหานคร และบริษัทยูไนเต็ด คอมมิวนิเคชัน จำกัด (United Communication company limited: UCOM) โดยมีวัตถุประสงค์ของโครงการเพื่อถ่ายทอดเทคโนโลยีการออกแบบสร้างและทดสอบดาวเทียมขนาดเล็ก เริ่มต้นโครงการเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ.๒๕๓๙ ชื่อของโครงการและตัวดาวเทียมถูกเรียกว่า TMSAT(Thai Micro-SATellite)ใช้ระยะเวลา ๑ ปีในการออกแบบและสร้างดาวเทียม โดยเสร็จสมบูรณ์เดือนเมษายน พ.ศ.๒๕๔๐ เพย์โหลดของดาวเทียมไทพัฒประกอบด้วยระบบกล้องถ่ายภาพแบบหลายย่านสเปกตรัมที่มีความละเอียด ๖๕ เมตร(m) ระบบสื่อสารข้อมูลดิจิทัลแบบจัดเก็บและส่งผ่าน ระบบประมวลสัญญาณดิจิทัล และเครื่องรับจีพีเอส ดาวเทียม TMSAT ถูกส่งขึ้นสู่อวกาศเมื่อวันที่ ๑๐ กรกฎาคม พ.ศ.๒๕๔๑ ด้วยจรวด Zenith-II จากฐานยิงเมืองไบคานัว (Baykonur) ประเทศคาซัคสถาน (Kazakhstan)เวลา ๑๓.๓๐ น. ตามเวลาในประเทศไทย โดยมีวงโคจรแบบสัมพันธ์กับดาวอาทิตย์ ที่ความสูง ๘๑๕ กิโลเมตรจากพื้นโลก และมุมระนาบวงโคจรที่ ๙๘ องศา ดาวเทียมTMSAT ต่อมาได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุยเดชพระราชทานชื่อดาวเทียมว่า“ไทพัฒ” เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ.๒๕๔๑
 

         Thaipat is a Thailand’s first microsatellite designed and built by Thai engineers. The technology transfer and training was a one year program under the corporation between university of Surrey (UK), Mahanakorn university of Technology (MUT) and united communication company limited (UCOM). The objective was to transfer the knowledge and expertise of the designing, testing, and building a small satellite. The program was commenced in April 1996, and completed in April 1997. The original title of program and spacecraft was the TMSAT (Thai Micro-SATellite). Thaipat was a name given by His Majesty The King Bhumibol Adulyadej, in October 1998. The main payload on boarded Thaipat was a multi-spectral Earth observation cameras with 65 metre resolution. The other payloads were digital store-forward communications payload (DSP payload and GPS receiver). On 10 July 1998, Thaipat was launched by the Zenith-II launcher into Sun synchronous orbit at 815 km altitude and 98 degree inclination.

        มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีมหานครและบริษัทยูไนเต็ดคอมมิวนิเคชัน จำกัด(UCOM) ได้ลงนามความร่วมมือกับมหาวิทยาลัยเซอร์เรย์ ประเทศอังกฤษ เมื่อวันที่ ๒๘ พฤศจิกายน พ.ศ.๒๕๓๘ เพื่อดำเนินโครงการถ่ายทอดเทคโนโลยีการออกแบบและสร้างดาวเทียมขนาดเล็ก โดยอาจารย์ประจำคณะวิศวกรรมศาสตร์ของมหาวิทยาลัยฯ จำนวน ๑๑ คน ร่วมกับวิศวกรของบริษัท UCOM ๑ คน เข้ารับการถ่ายทอดเทคโนโลยีการออกแบบสร้างและทดสอบดาวเทียมที่ศูนย์วิจัยวิศวกรรมดาวเทียม (Centre for Satellite Engineering Research: CSER) ที่มหาวิทยาลัยเซอร์เรย์ โดยโครงการได้เริ่มต้นเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. ๒๕๓๙
         ในช่วงเริ่มต้นของโครงการชื่อของโครงการและตัวดาวเทียมถูกเรียกว่าแทมแซท (Thai Micro-SATellite:TMSAT)ทีมวิศวกรไทยได้เรียนรู้พื้นฐานการออกแบบสร้างดาวเทียมและได้ดำเนินการปฏิบัติการสร้างดาวเทียมจริงโดยรวมแล้วใช้เวลา ๑ ปีในการสร้างและทดสอบโดยเสร็จสิ้นเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. ๒๕๔๐ เป็นดาวเทียมดวงแรกที่ออกแบบและสร้างโดยคนไทย ดังรูปที่ ๓.๑[๑]

       ในการส่งดาวเทียมขึ้นสู่อวกาศ TMSAT ถูกติดตั้งกับดาวเทียมหลักชื่อ Resure-4 ของรัสเซียร่วมกับดาวเทียมขนาดเล็กอีก ๔ ดวง โดยดาวเทียมทั้งหมดถูกปล่อยเข้าสู่วงโคจรเมื่อวันที่ ๑๐ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๔๑ ด้วยจรวด Zenith-II จากฐานยิงเมืองไบคานัว ประเทศคาซัคสถาน เมื่อเวลา ๑๓.๓๐ น. ตามเวลาในประเทศไทยดาวเทียม TMSAT ต่อมาได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชพระราชทานชื่อดาวเทียมว่า “ไทพัฒ” เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๑
 

          ดาวเทียมไทพัฒถูกออกแบบให้มีโครงสร้างทางกายภาพขนาดความกว้าง ๓๕ เซ็นติเมตร(cm) ความยาว ๓๕ เซ็นติเมตร ความสูง ๖๐ เซ็นติเมตร (๓๕×๓๕×๖๐ ลูกบาศก์เซ็นติเมตร) และมีน้ำหนักรวมประมาณ ๕๐ กิโลกรัม (kg) ภายในดาวเทียมจะประกอบด้วยระบบย่อยต่างๆซึ่งเป็นวงจรอิเล็กทรอนิกส์  ที่บรรจุอยู่ในโมดูลอลูมิเนียม โดยที่แต่ละระบบย่อยหรือแต่ละโมดูลจะวางซ้อนเรียงกันดังแสดงในรูปที่ ๔.๑ สำหรับด้านนอกทั้งสี่ด้านของดาวเทียมจะมีแผงเซลล์สุริยะติดตั้งอยู่เพื่อรับพลังงานแสงอาทิตย์ส่วนด้านล่างของดาวเทียมจะชี้ไปในอวกาศจะมีแกรวิตี้ แรนเดี้ยน บูม (gravity gradient boom) ติดตั้งอยู่เพื่อทำหน้าที่ เป็นอุปกรณ์ควบคุมการทรงตัวแบบแพสซีส ของดาวเทียม สำหรับด้านบนของดาวเทียมจะชี้เข้าหาโลกนั้น จะมี อุปกรณ์และตัวตรวจวัดติดตั้งอยู่ อาทิเช่น เลนส์ของระบบถ่ายภาพ ตัววัดสนามแม่เหล็กโลก(magnetometer) ตัวตรวจวัดดวงอาทิตย์ size: 9pt">(Sun sensor)

        ระบบบัสและเพย์โหลดของดาวเทียมไทพัฒมีดังนี้

        ๔.๑ ระบบบัสของดาวเทียมไทพัฒ

        ๔.๑.๑ คอมพิวเตอร์โอบีซี(On Board Computer: OBC)
       OBC เป็นคอมพิวเตอร์ส่วนกลาง ทำหน้าที่ควบคุมการทำงานของดาวเทียมไทพัฒ และจัดการข้อมูลทั้งหมดที่จะมีการสื่อสารกับสถานีภาคพื้นดิน ไทพัฒมี OBC จำนวนสองโมดูล ได้แก่ OBC-186 (ใช้ไมโครโปรเซสเซอร์ 80186) และ OBC-386 (ใช้ไมโครโปรเซสเซอร์ 80386) โดยโมดูลOBC-186 จะเป็นโมดูลหลักในการทำงาน ส่วนโมดูลOBC-386 เป็นโมดูลสำรองเพื่อทดสอบการทำงานตามฟังก์ชันของ OBC และทดสอบการประมวลภาพถ่ายเบื้องต้นจากระบบถ่ายภาพ เนื่องจาก OBC-386 เป็นโมดูลใหม่ที่ยังไม่เคยถูกใช้งานในอวกาศมาก่อน

        หน่วยความจำของโมดูล OBC-186 และ OBC-386 มีขนาด 16 เมกะไบต์ (MB) และ 128 เมกะไบต์ ตามลำดับ นอกจากนี้ โมดูล OBC-186 และ OBC-386 ได้ถูกออกแบบให้มีวงจร EDAC เพื่อป้องกัน SEU นอกจากนี้อุปกรณ์ฟิวส์อิเล็กทรอนิกส์ได้ถูกบรรจุในโมดูล OBC เพื่อป้องกันผลของ SEL
 
        ๔.๑.๒ ระบบไฟฟ้าต้นกำลัง (Power system)
       เซลล์สุริยะชนิดแกลเลียมอาร์เซไนด์ (GaAs) จำนวนสี่แผง ถูกใช้เป็นแหล่งกำเนิดพลังงานไฟฟ้า โดยแต่ละแผงให้พลังงาน ๓๕ วัตต์ (Watt: W) (แรงดันไฟฟ้า  ๓๕  โวลต์(Volt:V) กระแสไฟฟ้า ๑ แอมแปร์(Ampere: Amp)) นอกจากนี้  แบตเตอรี่(Battery) ชนิดนิกเกลแคดเมียม(NiCd)  ขนาด  ๗
 แอมแปร์-ชั่วโมง (Ampere Hour: Ah) จำนวน ๑๐ เซลล์ ได้ถูกคัดเลือกและทดสอบตามมาตรฐานด้านอวกาศ เพื่อนำมาใช้งานเป็นอุปกรณ์เก็บพลังงานไฟฟ้านอกจากนี้ โมดูลของระบบไฟฟ้าต้นกำลัง ยังมีวงจรชาร์จแบตเตอรี่ และวงจรเรคกูเลตแรงดันไฟฟ้า ซึ่งแรงดันไฟฟ้าที่ใช้ในดาวเทียมไทพัฒมี ๕
 โวลต์ (+๑๐ โวลต์)และ ๑๔ โวลต์

        ๔.๑.๓ ระบบสื่อสารสัญญาณวิทยุ (RadioCommunication System)
        ดาวเทียมไทพัฒมีชุดรับสัญญาณวิทยุย่านความถี่สูงมาก (Very Higth frequency: VHF ) (๑๔๐ เมกะเฮิรตซ์ (MHz) ถึง ๑๕๐ เมกะเฮิรตซ์ (MHz)) จำนวนสามช่องสำหรับชุดส่งสัญญาณวิทยุ มีจำนวนสองชุด ซึ่งมีกำลังส่ง ๒ วัตต์  และ ๑๐ วัตต์  ตามลำดับ โดยส่งสัญญาณย่านความถี่สูงยิ่ง(Ultra-high frquency:UHF)(๔๓๐ MHz  ถึง  ๔๓๕ MHz ) อัตราการสื่อสารข้อมูลมีสามอัตรา ได้แก่ ๙๖,๐๐  ๓๘๔,๐๐  และ ๗๖,๘๐๐ บิทต่อวินาที ในส่วนของสายอากาศ ดาวเทียมไทพัฒใช้สายอากาศแบบโมโนโพล (Monopole) จำนวนสี่ต้นสำหรับชุดส่งและสี ต้นสำหรับชุดรับดังแสดงในรูปที่ ๔.๔ นอกจากนี้ ดาวเทียมไทพัฒยังมีชุดรับดีทีอี (Data Transfer Experimental: DTE) อีก ๒ ชุด เพื่อสนับสนุนการทดลองระบบสื่อสารที่ใช้การประมวลสัญญาณดิจิทัลดีเอสพี (Digital Signal Processing: DSP) โดยชุดรับ DTE ดังกล่าว จะให้สัญญาณความถี่กลาง IF (Intermediate Frequency) ที่ความถี่ที่อุปกรณ์ DSP สามารถประมวลผลได้

        ๔.๑.๔ ระบบโทรมาตรและคำสั่งทีทีซี (Telemetry and Telecommand System: TTC)
        ฟังก์ชันโทรมาตรของ TTC ทำหน้าตรวจสอบสถานะการทำงานของระบบย่อยต่างๆ ภายในดาวเทียมรวมไปถึงการตรวจวัดแรงดันไฟฟ้า และกระแสไฟฟ้าของแต่ละโมดูล นอกจากนี้ ฟังก์ชันโทรมาตรยังถูกใช้ในการตรวจสอบการทำงานของโปรแกรมที่ทำงานอยูใน OBC
        สำหรับฟังก์ชันคำสั่งของ TTC ทำหน้าที่สั่งการและควบคุมการทำงานของระบบย่อยต่างๆ ของทั้งดาวเทียมรวมไปถึงการสั่งการให้สวิตซ์กำลังต่างๆ ทำงานตามความต้องการของผู้ดูแลควบคุมดาวเทียมที่สถานีภาคพื้นดิน
        เพื่อให้โทรมาตรและคำสั่งของ TTC จากสถานีควบคุมภาคพื้นดินทำงานร่วมกับระบบย่อยต่างๆ ของดาวเทียมได้เต็มประสิทธิภาพ ดาวเทียมไทพัฒได้ถูกออกแบบให้มีระบบสื่อสารข้อมูลภายในตัวดาวเทียมเป็นแบบโครงข่ายของการติดต่อระหว่างไมโครคอนโทรลเลอร์ หรือ แคน (Controller area ntework: CAN) จำนวนสองโครงข่าย และ DASH (Data Asynchronous Sharing Network) หนึ่งโครงข่าย

        ๔.๑.๕ ระบบควบคุมการวางตัว ADCS (AttitudeDetermination and Control System)
       ในการคำนวณหาการวางตัวของไทพัฒใน อวกาศข้อมูลการวัดจากตัวตรวจวัดสนามแม่เหล็กโลก (magenetometer) ตัวตรวจวัดดวงอาทิตย์ (Sun sensor) และ ตัวตรวจวัดแสงสะท้อนจากโลกอียูดี (Earth Underneath Detection: EUD) ถูกนำไปใช้ในการคำนวณหามุมการวางตัว (โรล พิตซ์ และ ยอ) ซึ่งโปรแกรมทางคำนวณเชิงคณิตศาสตร์ทำงานอยู่บนบอร์ดคอมพิวเตอร์ OBC
        การควบคุมการวางตัวของดาวเทียมไทพัฒใช้อุปกรณ์ทั้งแบบแพสซีสและแอคทีฟ (Passive and Active) อุปกรณ์แพสซีส ได้แก่ บูม (boom) ที่มีความยาวประมาณ ๖.๓๐ เมตร และมีมวลน้ำหนัก ๒ กิโลกรัมติดตั้งอยู่ที่ปลาย ดังนั้นเมื่อมีแรงจากภายนอกมารบกวนการวางตัวของดาวเทียม ผลของแรงดังกล่าวจะถูกถ่ายเทไปยังส่วนปลายของบูม สำหรับอุปกรณ์ควบคุมการวางตัวแบบแอคทีฟที่ไทพัฒใช้งาน ได้แก่ วงล้อโมเมนตัม (momentum wheel) ที่หมุนด้วยความเร็วคงที่ เพื่อสร้างแรงโมเมนตัมที่ทำให้ดาวเทียมทรงตัวได้อย่างมีประสิทธิภาพ โดยวงล้อดังกล่าวถูกวางอยู่ในแกนของมุมพิตซ์ เพื่อให้ดาวเทียมไทพัฒถูกควบคุมในโหมดที่เรียกว่า พิตซ์โมเมนตัมไบอัส
        นอกจาก วงล้อโมเมนตัม อุปกรณ์แอคทีฟที่เรียกว่า magnetorquer ถูกวางอยู่ด้านหลังแผงเซลล์สุริยะในแกนทั้งสามของดาวเทียม เพื่อทำหน้าที่สร้างสนามแม่เหล็กขึ้น เพื่อใช้ในการปรับมุมการวางตัวของดาวเทียมดังแสดงในรูปที่ ๔.๕

       ๔.๒ เพย์โหลดของดาวเทียมไทพัฒ

        เพย์โหลดของดาวเทียมไทพัฒ ได้แก่ ระบบถ่ายภาพชุดทดลองการประมวลสัญญาณดิจิทัลสำหรับพัฒนาระบบสื่อสาร และ เครื่องรับจีพีเอส

        ๔.๒.๑ ระบบถ่ายภาพอีไอเอส (Earth Imaging System: EIS)
      ระบบถ่ายภาพของดาวเทียมไทพัฒประกอบด้วยกล้องมุมกว้างหนึ่งชุด (ความละเอียด ๑.๒ กิโลเมตร) กล้องมุมแคบสามชุด (ความละเอียด ๖๕ เมตร) และกล้อง CMOS หนึ่งชุดดังแสดง  ในรูปที่ ๔.๖  โดยกล้องมุมแคบทั้งสามชุด  ติดตั้งแผ่นกรองความยาวคลื่นที่แตกต่างกัน   เพื่อประโยชน์ในการ
วิเคราะห์ภาพถ่ายทางรีโมตเซนซิ่ง โดยเลือกความยาวคลื่นของแสงสีเขียว สีแดง และ ย่านอินฟาเรดใกล้ (Near-Infrared: NIR)

        กล้องแต่ละชุดจะมีไมโครคอนโทรลเลอร์ทำหน้าที่เป็นตัวควบคุมการถ่ายภาพและส่งผ่านข้อมูลภาพถ่ายด้วยอัตรา ๑๐ ถึง ๒๐ เมกะบิทต่อวินาทีให้กับตัวประมวลผลทรานสพิวเตอร์ (Transputer) ซึ่งทำหน้าที่ประมวลผลภาพถ่ายเบื้องต้นและบีบอัดข้อมูล ไทพัฒมีโมดูลทรานสพิวเตอร์สองชุด เพื่อทำหน้าที่ดังกล่าว เนื่องจาก OBC มีหน้าที่หลักในการดูแลการทำงานของทุกระบบในดาวเทียม จึงไม่เหมาะที่จะใช้ OBC-186 ในการประมวลผลภาพถ่ายนอกจากนี้การประมวลผลของทรานสพิวเตอร์มีความเร็วที่สูงกว่า OBC-186 หลายเท่า รวมไปถึงทรานสพิวเตอร์มีช่องสื่อสารข้อมูลอนุกรมที่มีความเร็วสูงถึง ๒๐ เมกะบิทต่อวินาที ซึ่งจำเป็นต่อการดึงข้อมูลภาพถ่ายออกจากกล้อง เพื่อสนับสนุนการถ่ายภาพแบบต่อเนื่องดังแสดงในรูปที่ ๔.๗ [๒]
 

        โมดูลทรานสพิวเตอร์แต่ละชุดประกอบด้วยชิป Inmos T805 ซึ่งเป็นหน่วยประมวลผลกลางขนาด ๓๒ บิท ทำงานที่ความถี่ ๒๕ MHz หน่วยความจำขนาด ๔ เมกะไบต์ โดยมีวงจร EDAC ทำงานร่วมอยู่ด้วย

        การส่งข้อมูลภาพถ่ายที่ถูกประมวลผลแล้วไปยังโมดูล OBC (เพื่อส่งข้อมูลภาพลงสู่สถานีภาคพื้นดินต่อไป) สามารถผ่านโครงข่าย CAN และ DASH ได้ นอกจากนี้ ไทพัฒได้ถูก ออกแบบให้มีช่องสื่อสารข้อมูลที่เชื่อมต่อโดยตรงระหว่างโมดูล OBC และ ทรานสพิวเตอร์

        ๔.๒.๒ เพย์โหลด DTE และ DSP
        DTE เป็นชุดรับสัญญาณวิทยุย่านความถี่ VHF (๑๔๐ MHz ถึง ๑๕๐ MHz) โดยมีชุดดีมอดูเลตแบบเชิงเลขทางความถี่ (Frequency Shift Keying: FSK) ที่อัตรา ๙,๖๐๐ บิทต่อวินาที ชุด DTE จะจัดเตรียมสัญญาณป้อนให้กับโมดูล DSP ในสองลักษณะ ได้แก่ สัญญาณความถี่กลาง IF ที่ ๒๐๐ kHz โดยมีความกว้าง ๑๕ kHz และสัญญาณ เอฟเอ็มดิสคริมิเนเตอร์ (Frequency Modulation (FM) Discriminator)ดังแสดงในรูปที่ ๔.๘ (ซ้าย) [๓]

       ในส่วนของโมดูล DSP ประกอบด้วยตัวชิป DSPTM320C31 ทำงานที่ความถี่ ๔๐ MHz และหน่วยความจำข้อมูล ๑ เมกะไบต์ ทั้งโมดูล DSP และ DTE มีการเชื่อมต่อกับโครงข่าย CAN และ DASH โมดูล DSP ถูกออกแบบให้ทำงานร่วมกับ DTE เพื่อการทดลองหลายประการ [๔] อาทิ การสแกนย่านความถี่สเตปละ ๕ kHz การจำลองการทำงานเป็นโมเด็ม การวิเคราะห์สัญญาณคลื่นวิทยุบนดาวเทียม และ ทดลองแพร่สัญญาณเสียงดิจิทัลดังแสดงในรูปที่ ๔.๘ (ขวา)
 

        ๔.๒.๓ เพย์โหลดเครื่องรับจีพีเอส
       ไทพัฒเป็นดาวเทียมรุ่นแรกๆ ที่มีเครื่องรับจีพีเอสอยู่บนดาวเทียมโดยเครื่องรับจีพีเอสดังกล่าวได้ถูกออกแบบโดยใช้ชิปที่มีสถาปัตยกรรม ดังแสดงในรูปที่ ๔.๙ [๕]

        โดยปกติแล้ว เครื่องรับจีพีเอสจะประกอบด้วยสายอากาศจีพีเอสและวงจรอาร์เอฟส่วนหน้า (RF front) เพียง หนึ่งชุด ทำงานร่วมกับส่วนของวงจรคอลีเรเตอร์ (Correlator)และไมโครโปรเซสเซอร์(Microprocesser) แต่เครื่องรับจีพีเอสของไทพัฒได้ถูกออกแบบให้มีวงจรอาร์เอฟส่วนหน้าจำนวนสองชุด ซึ่งทำให้เชื่อมต่อกับสายอากาศจีพีเอสสองชุด เพื่อทำการทดลองวัดความแตกต่างสัญญาณคลื่นพาห์ ซึ่งจะมีประโยชน์ต่อการทำวิจัยด้านการคำนวณหาการวางตัวของดาวเทียมโดยใช้สัญญาณคลื่นพาห์จีพีเอส

      จากรูปที่ ๔.๑๐ วงจรคอลีเรเตอร์ ที่เลือกใช้มีชุดติดตามสัญญาณจีพีเอส จำนวน ๑๒ ชุด ทำให้เครื่องรับที่ออกแบบไว้ สามารถรับสัญญาณจากดาวเทียมจีพีเอสพร้อมกันได้ถึง ๑๒ ดวง นอกจากนี้ ไมโครโปรเซสเซอร์ ที่เลือกใช้งานนั้นมีโครงสร้างสถาปัตยกรรม ทางคอมพิวเตอร์แบบอาร์ไอเอสซี (Reduced Instruction Set Computing: RISC) ในส่วนของหน่วยความจำได้ถูกป้องกันด้วยวงจร EDAC

        ในการออกแบบสร้าง และทดสอบดาวเทียม ไทพัฒมีขบวนการหลายขั้นตอน โดยในระหว่างการออกแบบวงจร ของแต่ละโมดูลได้มีการตรวจสอบหลายรอบเพื่อให้มั่นใจว่ามีความผิดพลาดน้อยที่สุด หลังจากนั้น  ทำการผลิตแผ่นพิมพ์ลายวงจรครั้งที่หนึ่ง  โดยเรียกบอร์ดวงจรของแต่ละโมดูลว่า “โมดูล
วิศวกรรม (engineering module)” ดังแสดงในรูปที่ ๕.๑ จากนั้นก็จะเป็นการบัดกรีอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ลงบนแผ่นพิมพ์ลายวงจรดังกล่าว โดยผู้ทำการบัดกรีที่ผ่านการทดสอบความสามารถแล้ว

        การทดสอบ engineering module ของแต่ละโมดูลจะรับผิดชอบโดยวิศวกรผู้ออกแบบวงจร โดยการทดสอบจะทำทั้งในส่วนของฮาร์ดแวร์และซอฟต์แวร์ ถ้ามีการพบข้อผิดพลาดก็จะดำเนินการแก้ไข จนเป็นที่เรียบร้อยหลังจากนั้นจะเป็นขบวนการผลิตแผ่นพิมพ์ลายวงจรครั้งที่สอง เพื่อสร้างไฟลท์โมดูล (flight module) ซึ่งในการลงและบัดกรีอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์บน flight module จะต้องใช้วิศวกรหรือช่างเทคนิคที่ได้สอบผ่านตามมาตรฐานของหน่วยงานด้านอวกาศ อาทิ องค์การอวกาศยุโรป (European Space Agency: ESA)

        ๕.๑ ขบวนการ AIT (Assembly, Integration and Test)

        เมื่อ flight module ของทุกโมดูลเสร็จเรียบร้อยจะมีการทดสอบซ้ำอีกครั้ง หลังจากนั้นจะเป็นขบวนการ AIT ซึ่งจะทำการประกอบแต่ละโมดูลเข้ากับโครงสร้างของตัวดาวเทียม พร้อมกับเชื่อมต่อแต่ละโมดูลเข้าด้วยกัน ดังแสดงในรูปที่ ๕.๒ ซึ่งการประกอบและทดสอบในแต่ละส่วนจะทำในห้องปลอดฝุ่น

        การประกอบและเชื่อมต่อแต่ละโมดูลเข้าด้วยกันเป็นที่เรียบร้อย การทดสอบฟังก์ชันการทำงานของดาวเทียมทั้งดวงจะเริ่มต้นขึ้น โดยในแต่ละทีมวิศวกรย่อยจะร่วมกันทดสอบการทำงานของโมดูลที่ต้องทำงานร่วมกัน

        ๕.๒ การทดสอบเชิงสภาพแวดล้อม

        เมื่อดาวเทียมไทพัฒทั้งดวงได้ถูกประกอบและทดสอบในห้องปฏิบัติการเป็นที่เรียบร้อยแล้ว การทดสอบเชิงสภาพแวดล้อมจะต้องดำเนินการเพื่อให้มั่นใจว่าดาวเทียมสามารถทำงานได้ตามปกติในสภาวะแวดล้อม ที่จำลองขึ้นโดยมีความคล้ายกับสภาพแวดล้อมในอวกาศ การทดสอบเชิงสภาพแวดล้อมสำหรับดาวเทียมไทพัฒได้มีขึ้นที่ห้องปฏิบัติการ ฐานทัพอากาศฟรางโบโร่(Franborough)ประเทศอังกฤษ ดังแสดงในรูปที่ ๕.๓ โดยดาวเทียมไทพัฒและดาวเทียมฟาแซท(Facettese Sattelite) ของประเทศชิลี (Chile) ถูกนำไปบรรจุในห้องทดสอบที่เรียกว่า ห้องสุญญากาศ (Thermal-Vacuum Chamber) โดยอากาศภายในห้องทดสอบจะถูกปั๊มออกจนมีสภาพเป็นสูญญากาศ พร้อมกันนี้ภายในห้องทดสอบจะถูกตั้งค่าอุณหภูมิให้มีการเปลี่ยนแปลงตามเวลา เพื่อจำลองสภาพแวดล้อมอวกาศ

        ๕.๓ การทดสอบเชิงกายภาพ

     นอกจากการทดสอบเชิงสภาพแวดล้อมแล้วการทดสอบเชิงกายภาพจำเป็นที่จะต้องดำเนินการตามเงื่อนไขของบริษัทผู้ขนส่งดาวเทียมสู่อวกาศโดยการทดสอบเชิงกายภาพจะเป็นการทดสอบโครงสร้างของดาวเทียมว่ามีความทนทานเพียงพอต่อการสั่นที่เกิดขึ้นในขณะที่จรวดนำส่งดาวเทียมกำลังเคลื่อนที่ขึ้นสู่อวกาศ

        ๕.๔ การทดสอบความพร้อมก่อนส่งขึ้นสู่อวกาศ

      เมื่อดาวเทียมไทพัฒถูกขนส่งไปที่ฐานยิง วิศวกรได้ตรวจสอบสภาพความพร้อมของไทพัฒเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะถูกนำส่งขึ้นสู่อวกาศ อาทิชาร์จแบตเตอรี่ให้เต็ม ทำการตรวจสอบระบบสื่อสารตรวจสอบการทำงานของระบบบัส เป็นต้น

       สถานีภาคพื้นดินของดาวเทียมไทพัฒตั้งอยู่ที่ชั้น ๑๑ อาคาร “D” ในบริเวณมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีมหานครสถานีภาคพื้นดินนี้นอกจากใช้ควบคุมสื่อสารกับดาวเทียมไทพัฒแล้ว ยังสามารถใช้งาน ในการติดต่อสื่อสารกับดาวเทียมวงโคจรต่ำ ที่ใช้ความถี่ย่านวิทยุสมัครเล่นดวงอื่นๆ ด้วยการสื่อสารระหว่างดาวเทียมไทพัฒกับสถานีภาคพื้นดินเป็นแบบดิจิทัล โดยข้อมูลดิจิทัลที่ถูกส่งออกมาจากคอมพิวเตอร์จะถูกจัดให้มีรูปแบบตามโปรโตคอล PACSAT แล้วส่งผ่านเครื่องวิทยุรับส่ง

       ระบบคอมพิวเตอร์ภายในสถานีภาคพื้นดินทั้งสี่เครื่องเชื่อมต่อกันเป็นโครงข่ายและทำงานประสานกันอย่างอัตโนมัติ ๒๔ ชั่วโมง คอมพิวเตอร์ติดตามสัญญาณ(Tracking) ทำหน้าที่คำนวณตำแหน่ง และเวลาที่ดาวเทียมจะโคจรขึ้นมาพ้นขอบฟ้า และติดต่อกับสถานีภาคพื้นดินได้ คอมพิวเตอร์ควบคุม (Control) ทำหน้าที่ควบคุมอุปกรณ์สื่อสาร และสายอากาศให้มีทิศทางชี้ไปยังตำแหน่ง ของดาวเทียมตลอดเวลาที่ทำการสื่อสาร คอมพิวเตอร์ส่งข้อมูลระยะทางไกลหรือการตรวจวัดระยะไกล (Telemetry) ทำหน้าที่รับข้อมูลสถานะของดาวเทียมเพื่อใช้ในการวิเคราะห์และควบคุมต่อไป คอมพิวเตอร์ข้อมูล (Data)ใช้เก็บข้อมูลที่จะส่งขึ้นไปยังดาวเทียมและรับข้อมูล อาทิ ภาพถ่ายจากดาวเทียมโดยอัตโนมัติ [๖]

        เหตุการณ์สำคัญของดาวเทียมไทพัฒและแสดงดังตารางที่ ๗.๑

                 ตารางที่ ๗.๑ ลำดับเหตุการณ์สำคัญของดาวเทียมไทพัฒ