อาร์ปาเน็ต (Advanced Research Project Agency Network: ARPANET)

         เครือข่ายคอมพิวเตอร์เครือข่ายแรกของโลก ที่ใช้ระบบ “สลับส่วนย่อย (Packet Switching)” ซึ่งเป็นระบบที่แยกข่าวสารข้อมูล ออกเป็นส่วนย่อยๆ
         และทำการส่งแต่ละส่วนย่อยๆ ไปตามเส้นทางที่กำหนด เมื่อข้อมูลถึงปลายทางเครื่องคอมพิวเตอร์จะทำการรวมส่วนย่อยๆ ของข้อมูลเหล่านั้น ให้
         กลับเป็นข้อมูลเดิม เพื่อให้สามารถนำไปใช้ประโยชน์ต่อไปได้ อาจกล่าวได้ว่า เครือข่ายอาร์ปาเน็ต เป็นต้นตระกูลของอินเทอร์เน็ต

  ดีเอ็นเอส (Domain Name System: DNS)

         ดีเอ็นเอส ทำหน้าที่เสมือนเป็นหน่วยความจำถาวร ที่เก็บข้อมูลชื่อโดเมน เพื่อส่งให้เครื่องคอมพิวเตอร์ใช้ ในการแปลงจากชื่อโดเมน เป็นหมายเลข
         ไอพี (IP Address) ของเครื่องคอมพิวเตอร์นั้น ซึ่งจะทำให้คอมพิวเตอร์ที่เชื่อมต่อกัน สามารถสื่อสารกันได้ ประตูสัญญาณอินเทอร์เน็ต (Internet
         Gateway) จุดเชื่อมต่อสัญญาณเพื่อเข้าสู่เครือข่ายอินเทอร์เน็ตโดยจุดเชื่อมต่อสัญญาณนี้อาจเป็นคอมพิวเตอร์ที่ควบคุมการจราจรภายในเครือข่าย

  ไอเอสพี (Internet Service Provider: ISP)

         ผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ตระหว่างหน่วยงาน บริษัท และห้างร้านต่างๆ ในการใช้บริการนั้น ผู้ที่ประสงค์จะเข้าใช้งานอินเทอร์เน็ตไม่ว่ารูปแบบใดก็ตาม
         จะต้องทำการติดต่อและสมัครเป็นสมาชิกกับไอเอสพีก่อน จึงจะสามารถใช้งานระบบได้

  อินทราเน็ต (Intranet)

         เครือข่ายอินเทอร์เน็ตที่ใช้เฉพาะภายในหน่วยงานใดหน่วยงานหนึ่งเท่านั้น ซึ่งบุคคลภายนอกหน่วยงานนั้นๆ ไม่สามารถเข้าร่วมใช้งานเครือข่ายได้

 

         อินเทอร์เน็ต คือ เครือข่ายคอมพิวเตอร์ที่ใหญ่ที่สุดและมีผู้ใช้งานมากที่สุดในโลก โดยมีองค์ประกอบที่สำคัญสองส่วน ส่วนแรกคือ เครือข่ายคอมพิวเตอร์ซึ่งเป็นการเชื่อมโยงระหว่างเครื่องคอมพิวเตอร์เข้าด้วยกันมากกว่าพันล้านเครื่อง และส่วนที่สองคือสารสนเทศต่างๆ ที่ถูกเก็บไว้ภายในเครื่องคอมพิวเตอร์เครื่องใดเครื่องหนึ่งภายในเครือข่าย ซึ่งคอมพิวเตอร์ทุกเครื่องที่อยู่ภายในเครือข่ายสามารถเรียกดูข้อมูลสารสนเทศจากเครื่องคอมพิวเตอร์นั้นๆ ได้ สำหรับภาพรวมของอินเทอร์เน็ตในประเทศไทยนั้น สามารถทำความเข้าใจได้จากข้อมูลหัวข้อสมาคมอินเทอร์เน็ตนานาชาติสาขาประเทศไทย การจดทะเบียนเลขที่และชื่ออินเทอร์เน็ตของไทย การจดทะเบียนเครือข่ายอินเทอร์เน็ตย่อยของไทย การบริการอินเทอร์เน็ตในประเทศไทย การ
ประยุกต์ใช้อินเทอร์เน็ตในประเทศไทยและเหตุการณ์สำคัญด้านคอมพิวเตอร์และอินเทอร์เน็ตในประเทศ
ไทย เป็นต้น
 

          The internet is the largest computer network with the highest number of users. The internet includes two main parts. The first part is over one billion computers linked together. The second part is the contents in the computers which from any computer in the network, it is possible to access any and all of the contents. For understanding to the internet in Thailand, a brief history of the Internet, Thailand
chapter of the internet society, registration of domain names and IP addresses, Autonomous System Numbers (ASN), internet service providers (ISP), internet applications, and computer and internet milestones in Thailand, are considered.

         อินเทอร์เน็ต เกิดขึ้นครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. ๒๕๑๒ ในประเทศสหรัฐอเมริกาในชื่อของ อาร์ปาเน็ต (Advanced Research Project Agency Network: ARPANET) ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากกระทรวงกลาโหม ของประเทศสหรัฐอเมริกา และมูลนิธิวิทยาศาสตร์แห่งชาติหรือ เอ็นเอสเอฟ (National Science Foundation:NSF) [๑] ต่อมาเอ็นเอสเอฟได้มอบหมายให้มหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนียโดย จอน พอสเทล (John Poste) เป็นผู้ดูแลระบบเชื่อมโยงชื่ออาณาเขตอินเทอร์เน็ต  จนกระทั่งในปี พ.ศ. ๒๕๑๕  จึงได้มีการเสนอ ระบบไปรษณีย์อิเล็คทรอนิกส์หรือ อีเมล์ (Electronic mail: e-mai) ขึ้น ทำให้ในปี พ.ศ. ๒๕๑๖  วินท์ เซิร์ฟ (Vint Cerf) และ บ๊อบ คาห์น (Bob Kahn) ได้นำเสนอโปรโตคอล สำหรับการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตขึ้น นอกจากนี้ ในปี พ.ศ. ๒๕๑๗ วินท์ เซิร์ฟ และบ๊อบ คาห์น  ยังได้บัญญัติคำว่า “อินเทอร์เน็ต (Internet)” ขึ้นใช้เป็นครั้งแรก ด้วยเหตุนี้จึงส่งผลให้ในปี พ.ศ. ๒๕๒๖ จอน พอสเทลและคณะได้ประกาศใช้  ระบบชื่ออาณาเขตอินเทอร์เน็ตหรือ ดีเอนเอส (Domain Name System: DNS) ขึ้น นอกจากนี้ ยังได้มีการประกาศใช้ชื่ออาณาเขตระดับสูงสุด เช่น ดอตคอม (.com) สำหรับธุรกิจ ดอตเน็ต (.net) สำหรับเครือข่าย ดอตออร์ก (.org) สำหรับองค์กร และ ดอตอีดียู (.edu) สำหรับการศึกษา เป็นต้น ต่อมาในปี พ.ศ. ๒๕๓๒ เอ็นเอสเอฟ (NSF) จึงอนุญาตให้ใช้อีเมล์ สำหรับธุรกิจได้และอนุญาตให้ใช้อินเทอร์เน็ตเพื่อการค้าได้ในปี พ.ศ. ๒๕๓๔ ทำให้มีผลกระทบอย่างมากต่อประเทศต่างๆ ทั่วโลกรวมทั้งในประเทศไทยด้วย
 

          การติดต่อ ระหว่างเครื่องคอมพิวเตอร์ในเครือข่ายอินเทอร์เน็ตนั้น คอมพิวเตอร์แต่ละเครื่องจำเป็นต้องมีทะเบียนเลขที่อินเทอร์เน็ต (Internet Protocol Address) ที่แตกต่างกันในการระบุ เช่น “202.6.100.1” นอกจากการเรียกโดยใช้ทะเบียนเลขที่อินเทอร์เน็ตแล้ว ในการเรียกอาจเรียกโดยใช้ชื่ออาณาเขตอินเทอร์เน็ตหรือโดเมนเนม (Domain Name) แทนได้ เช่น “au.edu” แทน “202.6.100.1” อาณาเขตการจดทะเบียนเลขที่อินเทอร์เน็ตโลก แบ่งเป็นสี่เขตได้แก่ ทวีปอเมริกา ทวีปยุโรป ทวีปเอเชีย และทวีปอัฟริกาโดยหน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับการจดทะเบียนเลขที่อินเทอร์เน็ตในทวีปเอเซีย คือ แอปนิก (Asia Pacific Network Information Centre: APNIC)

         ในยุคแรกที่ประเทศไทยเริ่มใช้งานอินเทอร์เน็ตส่วนใหญ่ใช้เฉพาะทางด้านการศึกษาและการวิจัยซึ่งคล้ายกับระยะเริ่มแรกในประเทศสหรัฐอเมริกา
เช่นกัน ต่อมาเอ็นเอฟเอสได้อนุญาตให้มีการใช้อินเทอร์เน็ตในทางธุรกิจของประเทศสหรัฐอเมริกาได้ จึงทำให้เริ่มมีบริษัทที่ก่อตั้งขึ้นมาเพื่อคอยให้บริการ
เชื่อมต่ออินเทอร์เน็ต หรือไอเอสพี (Internet Service Provider: ISP) ขึ้น จนกระทั่งเมื่อ วันที่ ๑๙ เมษายน พ.ศ. ๒๕๓๗ ได้มีการยื่นข้อเสนอถึงการ
สื่อสารแห่งประเทศไทย (กสท.) เพื่อขอเชิญ กสท. ร่วมทุนกับบริษัท ที่เป็นศูนย์บริการอินเทอร์เน็ต (Internet Knowledge Service Center: Internet
KSC) ซึ่งยื่นขอจดทะเบียนต่อกระทรวงพาณิชย์และได้รับการจดทะเบียนเมื่อวันที่ ๒๑ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๓๗ ภายใต้ชื่อหน่วยงานที่เรียกว่า “บริษัทเคเอสซี คอมเมอร์เชียลอินเทอร์เน็ต” [๒]
 

      ในปี พ.ศ. ๒๕๔๒ กลุ่มอาเชียน (ASEAN) ซึ่งมีสมาชิกทั้งหมด ๑๐ ประเทศ ได้ประกาศจัดตั้ง “คณะทำงานอีอาเซียน (e-Asean Task Force)” ขึ้น เพื่อส่งเสริมให้เกิดการใช้อินเทอร์เน็ต ที่เป็นประโยชน์แก่ประเทศสมาชิก สำหรับในประเทศไทยได้ประกาศโครงการ “อีไทยแลนด์ (eThainland)” ขึ้นในปี พ.ศ. ๒๕๔๕ ซึ่งมีส่วนประกอบ ๕ ด้าน ได้แก่ อีโซไซตี้ อีกอฟเวอร์เมนท์ อีคอมเมิร์ซ อีอินดรัสทรี และอีเอ็ดดูเคชั่น ซึ่งมีรายละเอียด ดังนี้
      อีโซไซตี้ (eSociety) หรือ สังคมอิเล็กทรอนิกส์ มีวัตถุประสงค์เพื่อเตรียมสังคมไทยให้พร้อมสำหรับการใช้งานอินเทอร์เน็ต
      อีกอฟเวอร์นเมนท์ (eGovernment) หรือรัฐบาลอิเล็กทรอนิกส์มีวัตถุประสงค์เพื่อนำบริการต่างๆ ของรัฐบาลมาให้ประชาชนใช้งานผ่านทาง
อินเทอร์เน็ต
      อีคอมเมิร์ซ (eCommerce) หรือพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์ เป็นการซื้อขายสินค้าและบริการต่างๆ ผ่านทางอินเทอร์เน็ต
      อีอินดัสทรี (eIndustry) หรือ อุตสาหกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์ เป็นการประยุกต์ใช้อินเทอร์เน็ตในทางอุตสาหกรรม
และ อีเอ็ดดูเคชัน (eEducation หรือ eLearning) หรือ การศึกษาทางสื่ออิเล็กทรอนิกส์ออนไลน์