ยุคแรกของการสื่อสารด้วยคลื่นวิทยุนั้นอุปกรณ์ที่นำมาใช้ในการส่งและรับสัญญาณมีขนาดใหญ่มากอีกทั้งยังมีปัญหาในเรื่องของเทคนิคการปรับจูน
ความถี่ของสัญญาณให้ตรงกันระหว่างภาคส่งและภาครับ รวมถึงปัญหาใหญ่อีกประการหนึ่งคือ เรื่องของการแทรกสอดกันหรือการรบกวนกันของสัญญาณต่างๆ จากสถานีส่งอื่นที่มีอยู่จำนวนมากโดยในปี พ.ศ. ๒๔๕๑ (ค.ศ. 1908) ลี เดอ โฟเรส (Lee de Forest) ได้ทำการจดสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์อุปกรณ์หลอดสุญญากาศสามส่วนหรือไทรโอด ดังรูปที่ ๔.๑ ซึ่งเป็นอุปกรณ์ที่ช่วยในการปรับจูนความถี่ให้แม่นยำมากขึ้นใช้แก้ปัญหาการรับส่งสัญญาณข้างต้นได้ [๒] และต่อมาเอดวิน โฮเวิร์ด อาร์มสตรอง (Edwin Howard Armstrong)วิศวกรไฟฟ้าที่มีชื่อเสียง ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 นั้นได้นำเอาหลอด
ไทรโอดของโฟเรสมาพัฒนาสร้างเป็นวงจรกำเนิดสัญญาณ (Oscillator) สามารถสร้างสัญญาณคลื่นพาห์ที่มีความถี่ที่เที่ยงตรงได้อย่างต่อเนื่อง รวมทั้งนำมาพัฒนาเป็นวงจรขยายสัญญาณ ที่ทำให้ภาครับสัญญาณมีคุณภาพสูงขึ้นได้เช่นกัน อีกทั้งสามารถเลือกสรร และสามารถรับคลื่นสัญญาณได้ดีขึ้นด้วย
 

การพัฒนาการสื่อสารด้วยคลื่นวิทยุดำเนินมา อย่างต่อเนื่อง และมีความสำคัญมากขึ้น จนเกิดมีความแพร่หลาย ของกิจการการแผ่กระจายคลื่นวิทยุ (Broadcasting) ซึ่งเริ่มตั้งแต่หลังปี พ.ศ. ๒๔๖๓ (ค.ศ. 1920) เป็นต้นมา คลื่นวิทยุดังกล่าวได้ถูกนำมาประยุกต์  สำหรับงานด้านโทรเลขไร้สาย เป็นหลัก
ซึ่งโทรเลขแบบไร้สายนี้ได้กลายเป็นระบบสื่อสารที่มีความสำคัญมากขึ้นเมื่อถูกนำไปใช้งานร่วม ในการกู้ภัยทางทะเลสามเหตุการณ์  ที่เป็นอุบัติเหตุ ที่ร้าย
แรงของช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20  โดยในเดือนมกราคม พ.ศ. ๒๔๕๒ (ค.ศ. 1909) เกิดอุบัติเหตุเรือรีพับลิก (Republic) ของ บริษัทไวต์สตาร์ไลเนอร์
(White Star liner) ได้ชนเข้ากับเรือโดยสารฟลอริดา (Florida) เนื่องจากหมอกลงจัด จากสัญญาณวิทยุแจ้งเหตุของเรือรีพับลิก ทำให้บริษัทไวต์สตาร์ไล
เนอร์สามารถส่งเรือเดินสมุทรบอลติก (Baltic) เข้าไปช่วยชีวิตผู้โดยสารที่ลอยคอ อยู่ในทะเลจำนวน ๑,๖๕๐ รายเอาไว้ได้ทั้งหมด ต่อมาในเดือนเมษายน
ปี พ.ศ. ๒๔๕๕ (ค.ศ. 1912) เรือสำราญลำหรูไททานิก (Titanic) ประสบอุบัติเหตุชนภูเขาน้ำแข็งและจมลงคล้ายดังรูปที่ ๔.๒ มีผู้โดยสารและลูกเรือ
เพียง ๗๐๐ คนเท่านั้นที่ได้รับการช่วยชีวิตจากจำนวนทั้งหมด ๒,๒๐๐ คน ซึ่งจำนวนผู้รอดชีวิตของเรือไททานิกควรจะมีมากกว่านี้  ถ้าหากเรือบริเวณใกล้
เคียงมีการเฝ้าระวังการรับสัญญาณ  ขอความช่วยเหลือทางคลื่นวิทยุตลอด ๒๔ ชั่วโมง และอีกเหตุการณ์หนึ่ง เมื่อเดือนตุลาคมของ ปี พ.ศ. ๒๔๕๖ (ค.ศ.
1913) เรือโดยสารเดินสมุทรโวลเทอร์โน (Volturno) เกิดเหตุไฟไหม้กลางมหาสมุทรแอตแลนติก สัญญาณวิทยุขอความช่วยเหลือของเรือโวลเทอร์โนได้รับการตอบสนองโดยมีเรือสิบลำเข้าร่วมกู้ภัย ทำให้ผู้โดยสารและลูกเรือทั้งหมดได้รับความช่วยเหลืออย่างปลอดภัย นอกเหนือจากเหตุการณ์ดังกล่าว การนำเอาระบบสื่อสารด้วยคลื่นวิทยุนี้ไปใช้งานในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งก็แสดงถึงการเข้ามามีบทบาทมากขึ้นของเทคโนโลยีแขนงนี้
 

การใช้งานระบบสื่อสาร ด้วยสัญญาณวิทยุ ได้รับความนิยม และการยอมรับอย่างมาก ภายหลังจากที่เกิดเหตุการณ์อุบัติเหตุร้ายแรงทางทะเลเหล่านั้นเพียงไม่กี่ปีต่อมาเมื่อปี พ.ศ. ๒๔๕๙ (ค.ศ. 1916) แฟรงก์ คอนราด (Frank Conrad) นักวิทยุสมัครเล่นและเป็นวิศวกรจากบริษัทเวสติงเฮาส์(Westinghouse) ประเทศสหรัฐอเมริกา ได้เริ่มทดลองส่งสัญญาณกระจายเสียงเพลง จากบ้านที่เมืองพิตส์เบิร์ก (Pittsburgh) โดยที่นักวิทยุสมัครเล่นอื่นๆ สามารถตรวจรับสัญญาณการกระจายเสียงนั้นได้ จึงเสมือนได้เป็นผู้ฟัง “คอนเสิร์ตไร้สาย” ของคอนราดร่วมกัน จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทำให้บริษัทเวสติงเฮาส์ตระหนักถึงศักยภาพของการทำการตลาดวิทยุกระจายเสียงที่กำลังจะมีมูลค่าสูง ดังนั้นในวันที่ ๒ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๔๕๙ (ค.ศ. 1916) บริษัทเคดีเคเอ (KDKA) จึงได้ก่อตั้งขึ้น โดยเป็นสถานีวิทยุกระจายเสียงเชิงพาณิชย์แห่งแรก โดยต่อมาได้เกิดมีสถานีวิทยุกระจายเสียงมากขึ้นกว่า ๕๐๐ สถานีใน ปี พ.ศ. ๒๔๖๖ (ค.ศ. 1923) และมีเครื่องรับวิทยุมากกว่าสี่ล้านเครื่อง ในประเทศสหรัฐอเมริกา เมื่อปี พ.ศ. ๒๔๗๒ (ค.ศ. 1929) [๒] ปี พ.ศ. ๒๔๗๖ (ค.ศ. 1933) เอดวิน อาร์มสตรอง ได้คิดค้นการผสม หรือการกล้ำสัญญาณแบบใช้ความถี่ (Frequency Modulation: FM) ที่เรียกว่าเทคนิค
เอฟเอ็ม ซึ่งมีผลช่วยลดผลการจางหายของสัญญาณได้มาก เมื่อถึงปี พ.ศ. ๒๔๘๓ (ค.ศ. 1940) อาร์มสตรอง จึงได้ทำการก่อตั้งเครือข่ายการกระจายสัญญาณแบบเอฟเอ็มขึ้นในพื้นที่ตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศสหรัฐอเมริกาโดยใช้ช่วงความถี่ ๔๒-๕๐ เมกะเฮิรตซ์
      จากภาวะของการเกิดสงครามโลกครั้งที่สองนั้น เป็นอีกสถานการณ์หนึ่งที่กระตุ้นทำให้พัฒนาการของเทคโนโลยีทางด้านอิเล็กทรอนิกส์เกิดขึ้นตามมาอีกมากซึ่งในที่สุดแล้วก็ได้นำมาประยุกต์ใช้งานกับระบบการสื่อสารด้วยเช่น ระบบเรดาร์ โดยเรดาร์ที่สามารถใช้งานได้จริงเป็นระบบแรกได้รับการนำเสนอ
เมื่อ ปี พ.ศ. ๒๔๗๘ (ค.ศ. 1935) โดย เซอร์ โรเบิร์ต วัตสัน-วัตต์ (Sir Robert Watson-Watt) นักฟิสิกส์ ชาวสหราชอาณาจักร ซึ่งต่อมา ปี  พ.ศ. ๒๔๘๒ (ค.ศ. 1939) กองทัพแห่งสหราชอาณาจักร ได้สร้างสถานีเครือข่ายเรดาร์ ที่เรียกว่า “ล้อมรั้วบ้านหรือเชนโฮม (Chain Home )” ขึ้นเพื่อตรวจจับ
การรุกล้ำทางอากาศ และทางทะเลในช่วงภาวะสงครามนั้น ในปีเดียวกัน นักวิทยาศาสตร์สหราชอาณาจักรอีกสองคน ได้แก่ เฮนรี บูต (Henry Boot) และจอห์น ที แรนดอลล์ (John T.Randall) ได้ทำการพัฒนา และสร้างสิ่งที่เป็นนัยสำคัญอีกครั้ง ของเทคโนโลยีเรดาร์ คือ หลอดแมกนีตรอน (Resonant-Cavity Magnetron) ดังรูปที่ ๔.๓ โดยหลอดแมกนีตรอนนี้เองสามารถใช้สร้างลูกคลื่นหรือพัลส์ (Pulse) สัญญาณวิทยุความถี่สูงที่มีกำลังส่งสูงๆ ได้ทำให้เกิดการพัฒนาเป็นเรดาร์ที่ใช้คลื่นไมโครเวฟกันในเวลาต่อมากระทั่งปี พ.ศ. ๒๔๘๓ (ค.ศ. 1940) กองทัพแห่งสหราชอาณาจักรได้ตัดสินใจถ่ายทอดเทคโนโลยีที่ได้คิดค้นขึ้นเหล่านี้ให้กับพันธมิตรสงคราม คือประเทศสหรัฐอเมริกา ซึ่งสหรัฐอเมริกาก็สามารถ นำไปพัฒนาต่อได้เองอย่างรวดเร็ว มีการสร้างห้องปฏิบัติการแผ่กระจายคลื่น (Radiation Laboratory) ขึ้นที่สถาบันเทคโนโลยีแห่งมลรัฐแมสซาชูเซตส์ (Massachusetts Institute of Technology: MIT) ภายใต้การนำของ ลี ดูบริดจ์ (Lee DuBridge) เรดาร์นี้นับเป็นเทคโนโลยีสำคัญที่ถูกนำมาใช้งานในช่วงสงคราม โดยในปี พ.ศ. ๒๔๘๖ (ค.ศ. 1943) ฝ่ายพันธมิตรได้นำไปใช้สำหรับเป็นระบบเตือนภัยล่วงหน้า การจัดการการรบการค้นหาอากาศยาน ของผู้บุกรุกตรวจจับการบุกรุกยามวิกาล การทิ้งระเบิด และการค้นหาเป้า สำหรับปืนต่อสู้อากาศยาน และมิใช่เพียงแค่ช่วงภาวะสงครามเท่านั้น ที่ระบบเรดาร์ได้แสดงให้เห็นถึงความสำคัญ แต่รวมทั้งมีผลก่อให้เกิดการประดิษฐ์คิดค้นเทคโนโลยีใหม่ๆ ตามมาในภาวะปกติที่บ้านเมืองสงบสุขด้วยเช่นกันอาทิ ระบบโทรทัศน์ วิทยุแบบ
เอฟเอ็ม (FM) และการสื่อสาร ด้วยคลื่นความถี่สูงมากหรือวีเอชเอฟ (Very High Frequency: VHF) รวมถึงไมโครเวฟ เป็นต้น และเนื่องจากเรดาร์ไม่มีข้อจำกัดในการใช้งานในแต่ละสภาพอากาศ จึงส่งผลทำให้การคมนาคมขนส่งทั้งทางเรือและอากาศสามารถดำเนินไปได้ด้วยดีขึ้นหลอดแมกนีตรอนที่เป็นพัฒนาการที่เกิดขึ้นมาจากเรดาร์นี้มีใช้งานในเตาไมโครเวฟด้วยเช่นกัน