สัญญาณแอนะล็อก (Analogue or Analog Signal)

          สัญญาณที่มีความต่อเนื่องทางเวลาทุกๆ ค่าที่เปลี่ยนแปลงมีความต่อเนื่อง เป็นสัญญาณ ที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ สัญญาณมีความต่อเนื่อง และไม่
          เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว เช่น เสียงพูด เสียงน้ำไหล เป็นต้น การสร้างสัญญาณขึ้นให้เหมือนสัญญาณต้นฉบับทุกประการจะทำได้ยาก

  สัญญาณดิจิทัล (Digital Signal)

         สัญญาณที่ไม่มีความต่อเนื่องทางเวลาไม่เกิดขึ้นเองในธรรมชาติเป็นสัญญาณ ที่ถูกสร้างขึ้นโดยมีเพียงสองสถานะ คือ ศูนย์กับหนึ่ง หรือ ปิดกับเปิด
         มีข้อดีคือ สามารถแปลความหมายได้ง่าย เนื่องจากมีเพียงสองสถานะ และอาจสามารถปรับแก้สัญญาณ ซึ่งถูกรบกวนกลับมาให้เหมือนสัญญาณ
         ต้นฉบับได้

  การกล้ำสัญญาณหรือมอดูเลชัน (Modulation)

         การแปลงสัญญาณจากรูปแบบหนึ่งไปอยู่ในรูปแบบหนึ่ง เพื่อประโยชน์ใดๆ เช่น ส่งได้ไกลขึ้น ส่งข้อมูลได้มากขึ้น ทนทานต่อสัญญาณรบกวน หรือ
         เพื่อให้เหมาะกับสื่อนำสัญญาณที่ใช้งาน เป็นต้น

  ความกว้างแถบความถี่หรือแบนด์วิดท์ (Bandwidth)

         ช่วงความถี่ที่ระบบจะรองรับได้สำหรับสัญญาณแอนะล็อกและหมายถึงอัตราส่วน ระหว่างจำนวนข้อมูล ที่ระบบจะรองรับได้ต่อเวลาสำหรับสัญญาณ
         ดิจิทัล

  โมเด็ม (Modem)

         คำย่อในภาษาอังกฤษ มาจากคำว่า MOdulator-DEModulator หมายถึง อุปกรณ์ที่ทำหน้าที่แปลงสัญญาณแอนะล็อก (Analogue or Analog) เป็น
         สัญญาณดิจิทัล (Digital) และแปลงกลับตรงกันข้าม การที่โมเด็มสร้าง สัญญาณแอนะล็อก เพื่อให้เหมาะ กับต่อการส่งข้อมูล และสร้างสัญญาณ
         ดิจิทัลเพื่อสะดวกต่อการประมวลผล

  เทคโนโลยีสื่อสารผ่านสายความเร็วสูงหรือดีเอสแอล (Digital Subscriber Line: DSL)

         เทคโนโลยีการส่ง และรับข้อมูล ผ่านคู่สายทองแดง โดยใช้เทคนิดการกล้ำสัญญาณ (Modulation) ที่ความถี่สูงกว่าความถี่เสียง เพื่อให้สามารถส่ง
         ข้อมูลจำนวนมากอย่าง เช่น สื่อประสม (Multimedia) วีดีโอแตกต่างจากการสื่อสารเดิมที่ใช้ความถี่อยู่ในช่วงของสัญญาณเสียงเท่านั้น เช่น การใช้
         โมเด็มแอนะล็อกในการสื่อสาร(Voice- band modem)

  อินเทอร์เน็ตความเร็วสูง (High-Speed Internet : HIS หรือ Broadband Internet Access : Broadband)

          การเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ต ที่มีความเร็ว ในการเชื่อมต่อมากกว่า ๑๐๐ กิโลบิตต่อวินาที ในประเทศไทยนั้นความเร็วเชื่อมต่อต่ำสุดคือ ๑๒๘ กิโลบิต
          ต่อวินาที  และตามมาตรฐานคณะกรรมการกลาง กำกับดูแลกิจการสื่อสารหรือเอฟซีซี (Federal Communications Commission: FCC) ต้องมี
          ความเร็วไม่น้อยกว่า ๒๐๐ กิโลบิตต่อวินาที  ส่วนมาตรฐานสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ  หรือไอทียู (International Telecommunication
          Union: ITU-T) ต้องมีความเร็วในการเชื่อมต่อมากกว่า ๑.๕ เมกกะบิตต่อวินาที และตามมาตรฐานองค์การเพื่อความร่วมมือทางเศรษฐกิจ และการ
          พัฒนา(Organization for Economic Co-operation and Development:OECD)ต้องมีความเร็วในการเชื่อมต่อไม่น้อยกว่า ๒๕๖ กิโลบิตต่อวินาที

  ระบบโทรศัพท์พื้นฐาน (Plain Old Telephone Service: POTS)

          ระบบโทรศัพท์ ที่ให้บริการเฉพาะเสียงเท่านั้น การติดต่อระหว่างโทรศัพท์ กับชุมสายโทรศัพท์ ยังใช้สัญญาณแอนะล็อก (Analog) ที่มีช่วงความถี่
          หรือแบนด์วิดท์ในช่วงความถี่เสียงพูดเท่านั้น

แม้ว่าโมเด็มชนิดแอนะล็อกดังกล่าว จะสามารถส่งข้อมูลข่าวสารระหว่างคอมพิวเตอร์ได้โดยมีอัตราเร็วระดับ ๕๖ กิโลบิตต่อวินาที ตามมาตรฐาน V.90 แต่ความต้องการอัตราเร็วในการถ่ายโอนข้อมูลที่สูงขึ้นเพื่อส่งข้อมูลที่ต้องการอัตราเร็วในการส่งข้อมูลสูง เช่นข้อมูลวิดีทัศน์ การถ่ายโอนข้อมูลที่มีขนาดใหญ่ เป็นต้น จึงทำให้มีการหาวิธีการที่จะสามารถส่งข้อมูลได้ด้วยอัตราเร็วสูงขึ้น แต่ด้วยข้อจำกัดของโครงข่ายโทรศัพท์พื้นฐานที่มีแบนด์วิดท์ต่ำ ทำให้เกิดแนวคิดที่ยังคงใช้สายนำสัญญาณ ชนิดตีเกลียวคู่ ในโครงข่ายโทรศัพท์พื้นฐาน แต่จะให้โมเด็มทำการเชื่อมต่อข้อมูล ไปยังโครงข่ายของผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ตโดยตรงแทน ผ่านอุปกรณ์เฉพาะที่ชื่อว่าดีสแลม (Digital Subscriber Line Access Multiplexer: DSLAM) เพื่อเชื่อมต่อกับโครงข่ายของผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ตโดยตรง ซึ่งทำให้ไม่ติดกับข้อจำกัดด้านแบนด์วิดท์ของโครงข่ายโทรศัพท์พื้นฐานเดิม อันเป็นการลดข้อจำกัดเดิมที่โมเด็มจะต้องทำการติดต่อโดยใช้ความถี่ในช่วงความถี่เสียงเท่านั้นให้สามารถใช้ความถี่ในช่วงที่สูงกว่าความถี่ของเสียงในการถ่ายโอนข้อมูลได้ รวมทั้งยังให้อัตราการถ่ายโอนข้อมูลที่สูงกว่าโมเด็มชนิดแอนะล็อกเดิมหลายเท่า

 ไอดีเอสแอล เป็นเทคโนโลยีแรกในตระกูล ดีเอสแอลที่กำเนิดขึ้นในปี พ.ศ.๒๕๒๙ มีความเร็วสูงสุดที่ได้สูงกว่าระบบโครงข่ายบริการสื่อสารร่วมระบบดิจิทัลหรือไอเอสดีเอ็น (Integrated services digital network: ISDN) เล็กน้อย โดยมีอัตราความเร็วสูงสุดทั้งรับและส่งข้อมูล ๑๔๔ กิโลบิตต่อวินาทีเมื่อใช้สายนำสัญญาณทองแดงที่มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง ๐.๕๑๑ มิลลิเมตร หรือสายทองแดงขนาดเบอร์ ๒๔ หรือ ๒๔ เกจ (gauge) ที่ระยะทาง ๔.๕ กิโลเมตร อย่างไรก็ตามเทคโนโลยีดังกล่าวนี้ไม่สามารถส่งข้อมูลจากคอมพิวเตอร์และข้อมูลเสียงพูดได้พร้อม ๆ กัน ดังนั้นเมื่อใช้ไอดีเอสแอลในการส่งข้อมูลจะไม่สามารถใช้โทรศัพท์ได้

๕.๒ เอชดีเอสแอล (High Bite-rate Digital Subscriber Line: HDSL) [๒]

เทคโนโลยีที่มีจุดเด่นอยู่ที่มีลักษณะในการทำงานเป็นแบบการสื่อสารสองทางในเวลาเดียวกัน(Full duplex) มีอัตราเร็วในการส่งและรับข้อมูลเท่ากัน โดยมีอัตราการถ่ายโอนข้อมูล ๑.๕๔๔ เมกกะบิตต่อวินาที  เมื่อใช้สายนำสัญญาณที่ทำด้วยทองแดงจำนวน ๑ คู่สาย และสามารถทำอัตราการถ่ายโอนข้อมูลได้ถึง ๒.๐ เมกกะบิตต่อวินาทีเมื่อใช้สายทองแดงจำนวน ๒ คู่สาย เอชดีเอสแอลสามารถส่งข้อมูลออกไปได้เป็นระยะทางถึง ๓.๖ กิโลเมตรเมื่อใช้สายนำสัญญาณทองแดงขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางขนาด ๐.๕๑๑ มิลลิเมตร หรือสายทองแดงขนาดเบอร์ ๒๔ หรือ ๒๔ เกจ

๕.๓ เอดีเอสแอล (Asymmetric Digital Subscriber Line: ADSL)

เอดีเอสแอลเป็นเทคโนโลยีที่ถูกใช้อย่างแพร่หลายสำหรับการให้บริการอินเทอร์เน็ตความเร็วสูงแก่ผู้ใช้ตามบ้านพักอาศัย โดยเอดีเอสแอลใช้เทคนิคการมอดูเลชันในโมเด็มแบบดีเอ็มที(DMT) และแบบซีเอพี(CAP) ร่วมกันโดยแบ่งแถบความถี่ (Bandwidth) ออกเป็น ๒๕๖ บิน (Bin) แต่ละบินมีความกว้างแถบความถี่ ๔.๓๑๒๕ กิโลเฮิรตซ์ แยกออกเป็นทั้งหมดสามส่วน คือ ส่วนแรกอยู่ในช่วงความถี่ ศูนย์ถึง ๔ กิโลเฮิรตซ์ สำหรับใช้ส่งข้อมูลสัญญาณเสียงพูดของโทรศัพท์พื้นฐานผ่าน ส่วนที่สองอยู่ในช่วงความถี่ ๒๕.๘๗๕–๑๓๘ กิโลเฮิรตซ์ใช้สำหรับการส่งข้อมูลขาขึ้นไปยังผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ต และส่วนที่สามอยู่ในช่วงความถี่ ๑๓๘–๑,๑๐๔ กิโลเฮิรตซ์ สำหรับการรับข้อมูลขาลงจากผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ต การแบ่งความถี่ออกเป็นสามส่วนดังกล่าวนี้มีข้อดีคือ สามารถใช้โทรศัพท์พร้อมกับการรับส่งข้อมูลได้พร้อมกัน ระยะทางในการให้บริการของเทคโนโลยีเอดีเอสแอลประมาณ ๕ กิโลเมตรโดยใช้คู่สายโทรศัพท์เพียง ๑ คู่สาย [๓]

เอดีเอสแอลมีด้วยกันหลากหลายมาตรฐานดังนี้

ก) มาตรฐาน ANSI T1.413 Category I มาตรฐานนี้มาจากประเทศสหรัฐอเมริกา มีการใช้เทคนิคการแก้ไขความผิดพลาด (Error Correction) โดยใช้อัลกอลิทึมลีดโซโลมอน (Reed Solomon) ทำให้มีอัตราการรับข้อมูลขาลง ๖.๑๔๔ เมกกะบิตต่อวินาที และอัตราการส่งข้อมูลขาขึ้น ๖๔๐ กิโลบิตต่อวินาที

ข) มาตรฐาน ANSI T1.413 Category II  มาตรฐานนี้ ใช้หลักการเดียวกันกับ Category I  แต่ใช้เทคนิคแก้ไขความผิดพลาด ของข้อมูล โดยใช้อัลกอลิทึมที่เรียกว่าเทรลลิส (Trellis code) ในแต่ละบิน ทำให้มีอัตราการรับข้อมูลขาลง ๘ เมกกะบิตต่อวินาที และมีอัตราการส่งข้อมูลขาขึ้น ๑ เมกกะบิตต่อวินาที

ค) มาตรฐาน ITU G.992.1 (G.DMT) มาตรฐานนี้ใช้เทคนิคแก้ไขความผิดพลาดของข้อมูล โดยใช้อัลกอลิทึมที่เรียกว่าเทรลลิส (Trellis code) แต่มีการใช้จำนวนบิตในส่วนที่เพิ่มในการแก้ไขความผิดพลาดที่น้อยกว่า ทำให้มีอัตราการรับข้อมูลขาลง ๑๒ เมกกะบิตต่อวินาที และมีอัตราการส่งข้อมูลขาขึ้น ๑.๓ เมกกะบิตต่อวินาที

ง) มาตรฐาน ITU G.992.2 (G.Lite) มาตรฐานนี้เป็นการทำให้สามารถใช้งานได้โดยไม่ต้องใช้ตัวแยกสัญญาณ (Splitter) ด้วยการใช้ช่วงแถบความถี่ที่น้อยลงเพื่อให้สัญญาณความถี่สูงที่เกิดจากการยกหูหรือวางหูโทรศัพท์ที่มีการเปลี่ยนเปลี่ยนแปลงของสัญญาณจาก -48 โวลต์เป็น ศูนย์ โวลต์นั้นไม่มีผลต่อการรบกวนการรับหรือส่งข้อมูล โดยใช้ความถี่ในช่วง ๒๐ – ๑๖๐ กิโลเฮิรตซ์ในการส่งข้อมูลขาขึ้น และใช้ความถี่ในช่วง ๒๔๐ – ๔๒๐ กิโลเฮิรตซ์ในการรับข้อมูลขาลง โดยอัตราการรับข้อมูลขาลงเท่ากับ ๑.๕ เมกกะบิตต่อวินาที และมีอัตราส่งข้อมูลขาขึ้นเท่ากับ ๕๑๒ กิโลบิตต่อวินาที

๕.๔ เอดีเอสแอล ๒ (ADSL2)

มาตรฐานที่พัฒนามาจาก เอดีเอสแอลโดยใช้ความถี่ในช่วงเดียวกัน โดยมีอัตราในการถ่ายโอนข้อมูลเพิ่มขึ้น คือมีอัตราการรับข้อมูลขาลง ๑๒ เมกกะบิตต่อวินาที และมีอัตราการส่งข้อมูลขาขึ้น ๓.๕ เมกกะบิตต่อวินาที

๕.๕ เอดีเอสแอล ๒+ (Asymmetric Digital Subscriber Line two plus: ADSL2+)

เทคนิคที่เพิ่มความกว้างแถบความถี่ขึ้นเป็นสองเท่าของความกว้างแถบความถี่เดิมคือ ๑.๑ เมกกะเฮิรตซ์ เป็น ๒.๒ เมกกะเฮิรตซ์ โดยใช้เทคนิคเดียวกับเอดีเอสแอล ๒ ทำให้มีอัตราการรับข้อมูลเพิ่มสูงขึ้นถึง ๒๔ เมกกะบิตต่อวินาที ตามมาตรฐาน ITU G.992.5 และมาตรฐานอื่นดังนี้

ก) มาตรฐาน ITU G.992.5 Annex L เป็นมาตรฐานที่กำหนดให้สามารถให้บริการได้เป็นระยะทางถึง ๗ กิโลเมตร จากเอดีเอสแอลเดิมซึ่งให้บริการได้ในระยะทาง ๕ กิโลเมตร

ข) มาตรฐาน ITU G.992.5 Annex M เป็นการขยายความถี่ในช่วงของการส่งข้อมูลขาขึ้นจาก ๒๕.๘๗๕– ๑๓๘ กิโลเฮิรตซ์ เป็น ๒๕.๘๗๕ – ๒๗๖ กิโลเฮิรตซ์

๕.๖  อาร์เอดีเอสแอล (Rate Adaptive Digital Subscriber Line: RADSL) [๒]

โมเด็มชนิดนี้เป็นการปรับปรุงจากเทคโนโลยี เอดีเอสแอล โดยมีลักษณะที่แตกต่าง คือ การพยายามรักษาอัตราเร็วในการรับข้อมูลขาลงไว้ให้คงที่ ส่วนความเร็วในการส่งข้อมูลขาขึ้น จะขึ้นอยู่กับคุณภาพของสัญญาณและระยะทางของคู่สาย โดยถ้าคุณภาพของสัญญาณดีและระยะทางสายสั้นจะทำให้มีความเร็วในการส่งข้อมูลขาขึ้นสูง แต่ถ้าปริมาณของสัญญาณรบกวนมีมาก มีการลดทอนของสัญญาณสูงหรือมีระยะทางสายที่ไกลมาก ความเร็วในการส่งข้อมูลจะลดลง

๕.๗ วีดีเอสแอล (Very High Bite-rate Digital Subscriber Line: VDSL) [๒]

เทคโนโลยีที่พัฒนาต่อมาจากเทคโนโลยีเอดีเอสแอล โดยการขยายความถี่ที่ใช้ในการสื่อสารเพิ่มขึ้นถึง ๓๐ เมกกะเฮิรตซ์ ทำให้มีอัตราเร็วในการรับข้อมูลขาลงเท่ากับ ๖.๕-๕๒ เมกกะบิตต่อวินาที และอัตราเร็วในการส่งข้อมูลขาขึ้นเท่ากับ ๑.๖-๖.๔ เมกกะบิตต่อวินาที เมื่อใช้สายนำสัญญาณที่เป็นสายทองแดงจะมีระยะทาง ๓๐๐-๑,๒๐๐ เมตร วีดีเอสแอลมีระยะการให้บริการในระยะใกล้ จึงมีการใช้งานร่วมกับการใช้เทคโนโลยีการสื่อสารซึ่งใช้เส้นใยนำแสงซึ่งสามารถส่งได้เป็นระยะทางไกลในการส่งข้อมูลจากผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ตจากนั้นจึงใช้เทคโนโลยีวีดีเอสแอลเพื่อส่งผ่านสายนำสัญญาณที่ทำด้วยทองแดงส่งไปยังบ้านพักอาศัยในรัศมีข้างเคียงซึ่งมีระยะทางสั้นๆ โดยมีระยะทางอยู่ในช่วง ๓๐๐-๑,๒๐๐ เมตร

๕.๘ เอสดีเอสแอล (Symmetric Digital Subscriber Line หรือ Single Line Digital Subscriber Line: SDSL)